Üşüyorum

Üşüyorum… İçimdeki kışlar artık Hiçbir mevsime ait değil. Hiçbir mevsim de Bana ait değil… Ve bende sana ait değilim… Sana dair Başkalarının kurmadığı cümleleri kurarken, Şimdi Herkese ait cümleler kuruyorum gecenin koynuna girerken. Seni, Gecenin buruk siyahı ile aldatıyorum. Gözlerimin sıcaklığını, ellerimin kimsesizliğini, günahlarımın rengini, tenimin badem kokusunu bırakarak kapı eşiğinde… Oysa kapı eşiğine bıraktığım her şey Bendim. Ve ben, Ben olmadan Gece olamıyordum… Oysa sana gelirken hepsini avucumda getirirdim Ve tüm karanlığımla kabul ederdin beni. Ve ben senin olurdum. Sen olurdum… İnandırıyorum kendimi Seni sevmediğime. Aklımın sende olmadığına, Avuçlarımın parmaklarının sıcaklığına alışmadığına, Gözlerimin gözlerinin rengini aramadığına, Varlığında etrafımda balonların uçmadığına, Sesinin rengini özlemediğimi, İnandırıyorum işte Benim sen olmadığına… Senden kaçıyorum Adım, adım susarak arkama defalarca bakarak. Oysa senden kaçarken Sana daha çok yaklaştığımı farkına vara, vara Kaçıyorum senden. Kaçarken üzerimde Sana ait ne varsa atıyorum Atıyorum benliğini Atıyorum sıcaklığını Atıyorum masumluğunu Yolun sonunda benden eser kalmıyor. Ve ben geri dönüp topluyorum her şeyi Tekrardan, özlemle… Bilmezden geliyorum Sesimin sesine ait olduğunu Bilmezden geliyorum Tenimin sen olduğunu Bilmezden geliyorum Ben diye ne varsa senden ibaret olduğunu… Cezanın en büyüğünü Kendime vermek isterken, Nerden bilebilirdim ki Suskunluğumun Sana en çekilmez ceza olduğunu. Başım bela, gözüm kara, yüreğim yorgun… Aklımda başımda değil Sensizken. Yâda aklımı başıma almak istemiyorum Sensizken. Öyle çok senle doldurdum ki yüreğimi, Hayatımı, Başkası ile dolmuyor… Dolsa da ben, Ben olmuyorum… Yüreğimin üşümesi, Ellerimin soğukluğu, Anla işte kendimi sensiz bırakmamdan. Uzansam biliyorum, Parmaklarını avucum da gezdirir Nefesinle üşüyen hayatımı ısıtırdın… Kaçacak bütün yollar sen ile tıkalı