Bulut Çektim Gözlerime

kaç mevsim ikmal yazar hayat karnesi! kaç tutulan dil konuşur hecelemeden! -oysa masalların sonunda güneş doğardı her zaman - zaman hüzne gebeyse bütün renkler, hüzünlü pastele öykünür şimdi bulut çektim gözlerime yakındır toprağı dövmesi yağmurun ağır bir sızı yola alacak dizlerimden günler kısalacak azar azar özlem hüzün büyütecek içimde çimlere düşen çiğ ağlatacak gecelerimi -mevsim yaprak kızartacak baksana- sonbahar da bir mevsimdir anne dağlara indiyse duman çığlık, ağıtlarla gelecek demektir -ağaçlar, belki de beyazı istiyor artık- gelmek istiyorum rüzgarın ıslığı gelmeden benim odamı da boyayın oralarda gün dönmeden duvarları kırık beyaz, tavanı gök mavi kireç koksun dört bir yanı penceremde bir saksı, içinde bir gül yediveren yani güneşe uzatsın boynunu bulutlara kırgın olsun bir resim asın duvara ortasında ben omzumda iki el olsun.