شمارهٔ ۲۷۴

آه از جوش صفای طبع معنی زای من زنگ غم آیینه سان بگرفته سر تا پای من عاقبت از دست نیرنگ زلیخای قدر گوشه زندان محنت شد چو یوسف جای من مهر راحت دشمنم گردیده از بخت سیه دوستان را نیست هرگز ذره ای پروای من تا شدم من محرم میخانه بزم وجود باده عشرت نخواهی یافت از مینای من مشتری اقبال نظمم لیک در بازار دهر جز قماش غم نباشد دیگری سودای من دستبند دعوی ام بود حلقه زلف بتان زان سبب شد بسته بی زنجیر اکنون پای من گشتم از تهمت اسیر دوزخ قهر عدو یاد چون گلزار جنت منزل و مأوای من طغرل از جور فلک گشتم اسیر قید غم گرنه لطف حق ببخشاید به حالم وای من