شمارهٔ ۲۹۲

با لب لعل تو طوطی نکند هم سخنی بگذرد پیش تو از دعوی شکرشکنی سنبل زلف تو را باد پریشان سازد بشکند عنبرسارایی و مشک ختنی گرچه ابروی تو شد قبله اسلام ولی بت بتخانه چین و صنم اهرمنی سرخی بیره تنبول لبت را دیده خون حسرت خورد از رشک عقیق یمنی هیچ در باغ جهان گل نبود چون رویت ای گل باغ لطافت ز کدامین چمنی دهنت وقت سخن گر گهرافشان گردد نرخ خرمهره شود قیمت در عدنی به من آمد ز قضا ختم تمامی سخن ختم شد با تو چنان دعوی سیمین ذقنی غنچه در باغ اگر لعل لبت را بیند نزند لاف به پیش تو ز کوچک دهنی گرچه ننگ است تو را عاشقی طغرل ما به خدا شکر کنم زان که تو معشوق منی