Sayfa Altı

Kim daha salıncak; Olmadı Beş taşla köşeyi dönemedi ufak çocuk Ve hayalleriyle bir jeton alamadı atlı karıncaya Olmadı Bırakmadı ellerini sonsuzluk Gecenin karanlığında neşenin ışıltısına Sessizce uzaklaştı Annesinin göbeğinden Dualara Avuçları kararmış toprak kokusu okşarken kartalları Dilenci bir bulut indi gökyüzüne Yağmurdan arta kalanları toplamaya Okyanuslar çiçek açıyordu kuraklığa Ömre paralelken yıldız sızıları Her put biraz daha ağlamaklı Biraz daha kırılgan Biraz daha ümitsiz cansızlaşıyordu ruhsuzluğa Olmadı Büyük bir yol işaretiyle daha da kısaldı Müziğin ahengi yürekte -Güneşin battığı yerde gizlendi bir uçurum Keşfedilmiş dünyada Korkak, Sinsi, Dipsiz. Olmadı Düşmelere gebe düşler dilsiz uykularda Daha canlıydı Uyanmadı Olmadı Seksek mısraların yedinci basamağında Düştü oyundan ufak çocuk Çizgiye bile basamadı Ve hayalleriyle gülümseyemedi hayata Olmadı Sessizce uzaklaştı Gecenin karanlığına/neşenin ışıltısına Kim daha salıncak Bir önemi kalmadı...