شمارهٔ ۴۵۹

من با نگاه عجز و تو دل سخت تر ز سنگ هرگز نبسته طرف خدنگ نظر ز سنگ سازی اگر حجاب خود آیینه را بجاست دارد ضرور باغ جمال تو در ز سنگ از شوق خاک بوسی نعل سمند تو با سر برون دوند گروه شرر ز سنگ از بهر سیب آن ذقن از خلق دیده ام ظلمی که شاخ دیده برای ثمر ز سنگ از تیغ موج حادثه آبگون سپهر بر سر کشیده اند شررها سپر ز سنگ نرمی بخلق سخت پناهی است خلق را هرگز ندیده پنبه چو مینا ضرر ز سنگ نازک چو شیشه چون نشود دل ترا که هست خو گرم تر ز آتش و دل سخت تر ز سنگ لطف از کسان بجوی و شرارت ز ناکسان آب از گهر طلب کن و آتش ببر ز سنگ واعظ مخواه پاکی گوهر ز بدگهر هرگز کسی نخواسته آب گهر ز سنگ