Bu Sensizliğin Üşümüşlüğü

üşümüşlüğüm duvarların soğukluğu değildi bir başına kalmış yalnız gecelerin gözlerin vardı alev alev yakardı ellerin vardı dağ yangını ellerin ellerime değince yanardı tenim neydi o üşümüşlüğüm yaşamak bu ya koparmış gecenin tellerini başlar kendine taşımaya yıldızları hazan sancısında içten içe köşe kapmaca kaçışlar hep hüzün yana döne ağlama yorma mavilerimi azalırım eksilirim sensizliğin darlarında üşürüm kelebeğin kanadı kanar mı kanar geceler düşerken sensizliğe bir yara bir yara daha gel kanatma geceleri gel sensizliğe katma beni ellerin vardı ellerin gözlerin vardı gözlerin dağ yangını yüreğim sensizliğin derinliğinde yanar mavilerim üşürüm