Cam Gülü'ne

Sessiz bir iç geçiş salınışında Nazilli sokağının cam gülüydü Her sabah dükkânı açtığımda Vitrin yapmaya başlarken Önümden gece gibi geçerdi Ürkek bir merhabaydı Kırık utangaç bir gülüştü Gün aydınlığında Bir kez görmüştüm Öfke bulutlarını Annesine çıkışmasında Ne adını sormuştum Ne kim olduğunu Kendi halinde akan bir pınar Belki de kim bilir İç denizinde kopardı ne fırtınalar Aynı havayı soluyup da O kadar yakınken Uzak olup konuşamamak Ah yok mu? Gün toplanırken ay çekili zamanlara Perdelerle birlikte görünürdü pencerede Kim kimi nasıl bilirdi Onu kaç göz görürdü O mahallemizin cam gülüydü Yaşı belki kırk ya da elli Krizi tutmuş denildi Şu mayıs sıcağında Öyle erkenci Öyle apansız gidiverdi Onu her pencerede görüşümde Bu şiiri yazmayı düşünürken Sıcak rüzgâr esmelerinde Yapraklarına ne kadar su sıksam Ne yapsam yok çare Ardında buruk bir acı Elimde boynu bükük kaldı Güzel komşum can gülüm Yine sızladı insan yanım