Kendine İhanet Eden İnsan

yürürdü kocamandı gövdesi dört ayakları üzerine ilkeldi zaman geldi şekillendi iki ayak iki kol belirdi küçüldükçe beyni başladı işlemeye başladı elleri şekillenmeye değiştirirken dünyayı kendide değişti doğal zenginlik arttıkça başlar kendinden kopuş kendine hükmediş hiç bir hakkı olmayan köledir o alınır satılır efendisinin tasarrufunda tarih uyanır sular kabarır bir isyan patlar spartaküs dağlar ayağa kalkar değişimin kaçınılmazlığında toprağa bağlı yaşamda toprak kölesi makineleşince oluverir sanayi kölesi bir yanda her şeye hükmeden sermayesi bir yanda bedenindeki enerjisi alınır satılır işçisi utancın kalesiydi birilerinin rahatı için güdülürken hiçliğin farkındalığında kıyım kıyım kıyardı kendinden ötelerini acımak yoktu bu oyunda savaş bu ateş hattı gücü gücü yetene de gider gelir ihanetin sarnıcında kendinde olanlara pusar suskular kan kusar namlular yaşa başa bakmadan vurulur nice canlar bir ceylan su başında ağlar uyanır kan uykular kuytu köşede çekilmiş yüreğin pimi cesaret bir gün volkan olur patlar kocaman gövdesi ve kafası girince tarihin labirentine küçüldü insan ihanetin çemberinde çarpma beni benle sözünü safını iyi belle