Sesimi Tanıdı, Kucağıma Geldi

Bugün yine kedilerle ilgili bir olay yaşadım. Evdeydim, kapı zili çaldı. Açtım, yan komşunun hanımı gelmiş. “Amca, sizin baktığınız yavru kedilerden biri arabamın motoruna girmiş. Ben okula gidiyordum, bir anda arabadan düştü. Hemen indim baktım, yan taraftaki üç tane çam ağacının oraya girdi. Bir şey olmamış ama çıkmıyor. Gel alalım amca.” dedi. Hemen gittim. Yavru kedi korkmuş, çam ağaçlarının arasında bir yere girmiş. Biraz baktım, seslendim. Beni görünce ve sesimi duyunca tanıdı. Pis pis bağırarak olduğu yerden çıktı. Kucağıma aldım, bahçeye getirdim. Annesinin yanına koyduğumda fark ettim ki annenin yavrusunun kaybolduğundan haberi bile yok. Diğer yavrusunu emziriyordu. Bizimki de hemen annesinin yanına sokuldu ve o da emmeye başladı. İçim rahatladı. Bir yavrunun annesine kavuşması kadar güzel bir şey yok. Benim bahçede kedi baktığımı bilenler de sağ olsunlar, dün iki tane daha yavru kedi bırakmışlar. Onlara da dün baktım. Böylece bahçedeki kedi sayısı bugün 11 oldu. Kimi yavru, kimi biraz büyümüş. Hepsinin ayrı bir huyu var. Kimi insan görünce geliyor, kimi uzaktan bakıyor. Ama hepsinin ortak tarafı, acıktıklarında gözlerini bize dikmeleri. Bugün onlar için yem siparişi de verdim. Geldiğinde yine bahçeye koyacağız. Bazen düşünüyorum da, insan bir kere hayvanlara alışınca onları görmezden gelemiyor. Hele yavru olduklarında hiç mümkün değil. Bugün bir yavru kedi arabadan düştü, korkup ağaçların arasına saklandı. Sonra sesimi tanıyıp yanıma geldi. Ben de alıp annesinin yanına bıraktım. Şimdi bahçede annesinin yanında. Benim için günün en güzel tarafı da bu oldu. Bahçede bugün 11 kedi var. Her birinin ayrı bir hikâyesi... Biz de elimizden geldiğince onların hikâyesine biraz iyilik katmaya çalışıyoruz.