Yalnızlığın Künyesi

Bir sevda düşün sevgili tek başına yarım kalmışlığıyla... Bir düş tut kendine çalınmış zamanlardan, ihanet olsun adı aşkın. Koynuna bir kolye gibi tak sonra, Yalnızlığın hissizliğinde kaybolan Ve her kayboluşunun kendine çıkan, Issız caddelerin kör boşluğunu. Çığlık çığlığa sussun otobüs durakları dillenmemiş elvedaları... Yalnızlık bir dipnot yüreğimin güncesinde. Radyolarda intihar tadında şarkılar çalar Tutsak bir haykırış filizlenir sağır duvarlarda Özgür bir hasret, kör kuytularda yankılanır… Kim duysa sesini kimsesizliğin, Hiç kimse kalıyorum zamanın gölgesinde. Üşüyen sokaklarda buz kesiyor yalnızlığım Hani dokunsan diyorum, Erir bütün benliğimdeki sen… Sönerse ışıkları üstüme şehrin Bir ben bulamam sana sunacak. Kayıp bir ihbar olurum, Gazetelerin üçüncü sayfa haberlerinde, Yazarlar adımı benimde Adı konmamış bir kayboluşun künyesinde