غزل شمارهٔ ۳۷۰

کسی کو هرچه دید از چشم جان دید هزاران عرش در مویی عیان دید عدد از عقل خاست اما دل پاک عدد گر دید از گفت زبان دید چو این آن است و آن این است جاوید چرا پس عقل احول این و آن دید چو دریا عقل دایم قطره بیند به چشم او نشاید جاودان دید کسی کو بر احد حکم عدد کرد جمال بی نشانی را نشان دید به جان بین هرچه می بینی که توحید کسی کو محو شد از چشم جان دید چو دو عالم ز یک جوهر برآمد در اندک جوهری بسیار کان دید ازل را و ابد را نقطه ای یافت همه کون و مکان را لامکان دید یقین می دان که چشم جان چنان است که در هر ذره ای هفت آسمان دید ولی هر ذره ای از آسمان نیز به عینه هم زمین و هم زمان دید چه جای آسمان است و زمین است که در هر ذره ای هر دو جهان دید چه می گویم که عالم صد هزاران ورای هر دو عالم می توان دید همی در هرچه خواهی هرچه خواهی به چشم جان توانی بی گمان دید تو در قدرت نگر تا آشکارا ببینی آنچه غیر تو نهان دید چو هر دو کون در جنب حقیقت بسی کمتر ز تاری ریسمان دید اگر یک ذره رنگ کل پذیرد عجب نبود چنین باید چنان دید اگر یک ذره را در قرص خورشید کسی گم کرد چه سود و زیان دید کسی کز ذره ذره بند دارد نیارد ذره ای زان آستان دید اگر یک ذره سایه پیش خورشید پدید آمد ندانم تا امان دید دو عالم چیست از یک ذره سایه ست که آنجا ذره ای را خط روان دید طلسم نور و ظلمت بی قیاس است ولیکن گنج باید در میان دید کسی کان گنج می بیند طلسمش فنا شد تا دو عالم دلستان دید گزیرت نیست از چشمی که جاوید ندید او غیر هرگز غیب دان دید ز خود گم گرد ای عطار اینجا که تا خود را توانی کامران دید