غزل شمارهٔ ۹

در دلم افتاد آتش ساقیا ساقیا آخر کجایی هین بیا هین بیا کز آرزوی روی تو بر سر آتش بماندم ساقیا بر گیاه نفس بند آب حیات چند دارم نفس را همچون گیا چون سگ نفسم نمکساری بیافت پاک شد تا همچو جان شد پر ضیا نفس رفت و جان نماند و دل بسوخت ذره ای نه روی ماند و نه ریا نفس ما هم رنگ جان شد گوییا نفس چون مس بود و جان چون کیمیا زان بمیرانند ما را تا کنند خاک ما در چشم انجم توتیا روز روز ماست می در جام ریز می می جان جام جام اولیا آسیا پر خون بران از خون چشم چند گردی گرد خون چون آسیا خویشتن ایثار کن عطار وار چند گویی لا علی و لا لیا