Ay Tutulması (2)

I sakalında zaman eğiren pir-i mugan tenha gecelerin ipini çözüyor hiç sebep yokken sensizlik batınca bağrıma haresinden ıslak döküyor gözyaşını süngüsünü düşürmüş bir ay II söz noktasız cümlelerde bulurmuş yolunu aşkın ay tutulurken öpüşmek âşıkların işiymiş gecenin en sensiz yerinde zamanı uyandırıp uykusundan yokluğuna sarılmak kalıyor bana III üflesem ruhumu ruhuna boydan boya yarılır deniz tenha bir robenson kendiliğinden karışır kalabalıklara IV rüştünü kaçak gecelerin kimlik bunalımından devşirir gözlerinde tomurcuklanan şiiri aşkın eskil üşümüşlüklerim kırmızı karanfiller taşır bakışlarınla tepeden tırnağa ısınacak sabaha V eylemci bir kırlangıç herkesten iyi anlar dilini saçak altında üşüyen kimsesiz çocuğun yokluğuna başka tarif arasam hangi sözcük yeter sensizlikte nasıl üşüdüğümü anlatmaya