غزل شمارهٔ ۱۲۱۱

در این خرابه نه دشمن نه دوست می باشد به هرچه وارسی آنجاکه اوست می باشد به رنج شبهه مفرسا که حرف مکتب عشق در آن جریده که بی پشت و رو ست می باشد غم جدایی اسباب می خورد همه کس همیشه نان تعلق دو پوست می باشد تلاش فطرت دون غیر خودنمایی نیست دماغ آبله آماس دوست می باشد ز بس که نسخه تحقیق ما پریشان است نظر به کاشغر و دل به خوست می باشد غبار معبد تقوا به باده ده کانجا کمال صدق و صفا تا وضوست می باشد تو لفظ مغتنم انگار فکر معنی چیست که مغزها همه محتاج پوست می باشد جبین ز سجده ندزدی که سربلندی شرم به عالمی که زمین روبروست می باشد ز تازه رویی اخلاق نگذری بیدل بهار تا اثر رنگ و بوست می باشد