غزل شمارهٔ ۱۵۰۲

شب که جز یأس به کام دل مأیوس نبود ناله هم غیر صدای کف افسوس نبود از خودم می برد آن سیل که چون ریگ رو ان آبش از آینه آبله محسوس نبود دل مأیوس صنم خانه اندیشه کیست رنگ اشکی نشکستیم که ناقوس نبود ناله در پرده دل بیهده می سوخت نفس شمع ما این همه وامانده فانوس نبود گوش ارباب تمیز انجمن سیماب است ورنه بی تابی دل نیز کم از کوس نبود ای جنون خوش ادب از کسوت هستی کردی آخر این جیب هوس پرده ناموس نبود زنگ غفلت شدم و پرده رازت گشتم صافی آینه جز دیده جاسوس نبود تا به یک پر زدن آیینه قمری می ریخت حلقه داغ تو در گردن طاووس نبود دل به هر رنگ که بستیم ندامت گل کرد عکس و آیینه به هم جز کف افسوس نبود سجده اش آیینه عافیتم شد بیدل راحت نقش قدم غیر زمین بوس نبود