غزل شمارهٔ ۲۲۲۲

ز حرف راحت اسباب دنیا پنبه درگوشم مباد از بستر مخمل رباید خواب خرگوشم شنیدن شد دلیل اینقدر بی صرفه گوییها زبان هم لال می گردید اگر می بود کر گوشم حدیث عشق سر کن گر علاج غفلتم خواهی که این افسانه آتش دارد و من پنبه درگوشم نواها داشت ساز عبرت این انجمن اما نگردید از کری قابل تمیز خیر و شر گوشم به رنگ چنبر دف آنقدر از خود تهی گشتم که سعی غیر می بندد صدای خویش درگوشم سفیدی می کند از پنبه اینجا چشم امیدی نوای عالم آشوبی که دارد در نظر گوشم به ذوق مژده وصل آنقدر بیتاب پروازم که چون گل می تواند ریخت رنگ بال و پر گوشم به درس بی تمیزی چند خون سعی می ریزم چو شور عشق باید خواند افسونی به هرگوشم ز ساز هر دو عالم نغمه دلدار می جوشد کدامین پنبه سیماب تو شد ای بیخبر گوشم مگر آواز پایی بشنوم بیدل درین وادی به رنگ نقش پا در راه حسرت سر بسر گوشم