شمارهٔ ۹ - بر غزل گلشنی بخارایی

ط طغرل احراری
0 Altın Yaprak
به ایمان آورد کفر سر زلف تو ایمان را تسلسل ها به دور ماه رویت اهل دوران را به قیمت بشکند مرجان گفتار تو مرجان را به آتش افکند لعل لبت لعل بدخشان را قد سرو تو بنشاند ز پا سرو گلستان را به اقلیم ملاحت تا شدی یکتا به یکتایی ربودم گوی عشقت را من از تنها به تنهایی بود جایم سر کویت نیم از بس که هرجایی مرا سودای زلفین تو آخر کرد سودایی پریشان خاطرم تا دیده ام زلف پریشان را تنم کمتر ز خاک راه در راه تو می گردد صبا بی جا ولی با دولت و جاه تو می گردد ازآن همراه داغم سایه همراه تو می گردد مه افلاک هر شب از رخ ماه تو می گردد به تب افکنده خورشید رخت خورشید تابان را بچیند شاخ نسرین خوشه از گیسوی پرچینت شفق بیرنگ گردد از حنای دست رنگینت ز شیرین بگذرد فرهاد بیند لعل شیرینت شود مشک خطا ناچیز پیش زلف مشکینت کند خاموش شمع عارضت شمع شبستان را بود پیش زبانت طغرل شیرین زبان الکن شکن خوبان عالم را کلاه دلبری بشکن به من آمد به میزان محبت از غمت با من نه تنها گلشنی از هجرت ای گل داغ در گلشن به رنگ لاله از عشق تو دیدم لاله رویان را

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.