Yel Değirmeni

çocuk gülüşlerini iliştirip dudaklarıma gül çalıyorum yangınlı sokaklardan geçip gidiyorum ya kımıltıların içinden göçkün bir ömre katıyorum ömrümü dağ sularını sıla bilip denizlere akıyorum şiirin memelerinde büyüyor zaman güneşe doğru esiyor mysia'lı bir rüzgâr düş odalarının imbiğinden geçiyor insan çeliğin menevişli pırıltısına bürünüyorum amforaların aynalarından gülümseyen yüz hazlar taşıyor karşı duruşlardan kahrın hükümran olduğu coğrafyalara asık yüzlüler panayırının tanrı çadırında içe dönük bir alem yaşanıyor korku içinde bir yanım çürümüşlük inkâr diğer yanım siyah bir gül dikiyorum bu sarmalın ortasına hüzünle yemlenen atların terkisinde rüzgâr gibi geçiyorum kuyuların arasından kılıcını bileyen bir yüz yılın karşısına kalemin kadim diliyle çıkan aşk erleri gül sesini arayan donkişotlarız ya da hüzün kulvarlarına savrulmamız bu yüzden ay yüzlü çocukların kokusuyla beslenirken hayat insan kanıyla dönüyor yel değirmenleri ve şiirimiz baş kaldırıyor işte bu yüzden