Yıldızları Söndüren Ben Değilim

asırlık yalnızlığımda bir zamanlar hoş bir sedaydı bulduğum sevgi bir zerresinde çağlayan bengisu pınarı bedelini ağır ödetti bu şehrin karanlığında geceler durmadan kabus büyütür bana korku dolu saatlerde çığlıklarım gömülür avucumdaki çizgilerin ortasına ruhuma yağan karlar çoğu zaman dondurur nefesimi gözlerimin avuçları açılır önünüzde ne olur bir tutam sevgi yüreğinizdeki merhametten doğan ben sokak çocuğu ben evsiz adam ben sokaklara düşen kadın güneş gökyüzünden sökülmeden önce direnmekti gayem her şeye inadına Meydan okuyuşum bundandı Dağları alıp karşıma Kutsal gecelerde Semaya yükselttiğim dualar Hep şahitti buna Ta ki Kader Siyah elbisesinin eteklerinden Beni savurup Alnımın ortasına çaresizliğin damgasını vurana kadar şimdi yaşamla aramda önüme dikiliyor kirpik duvarınız bazen tiksintiden bazen umarsızlıktan örülü ama ben yine de içinde parmaklarımdan düşürdüğüm ümidimi ararım gözlerinizi benden çevirmeden önce bir düşünün dilime dolanan ağıtın sözlerini hatırlayarak ey insanlık duy sesimi ne kadar hoyrat olsa da başım gece yıldızları söndüren ben değilim 09/06/2008 canan ** bin bir heyecanla tırmanırken yaşamın basamaklarını bir martı çığlığıyla delindi yazgım ve ölü düşler yağdı denizin üzerine ağladı insanlık