Baba Olmak

Gereksiz denizin önünde yalnız adam Bekler durur akşamı, bekler durur sabahı. Orda çocuklar oynuyor, ama bu adam İsterdi ki bu adam onun da bir çocuğu olsun Ve seyretsin onları oynarken. Her gün yıkılıp yeniden doğan Ve çocukların yüzüne renk katan Bir saraydır suyun üstünde koca bulutlar. Deniz her zaman olacaktır. Yaralar sabah. Bu ıslak kumsalda Ağlara’ve taşlara takılarak sürünür güneş. Çıkar dışarı adam bulanık güneşte, yürür Deniz boyunca. Vurup kıyıya artık yatışmayan Köpüklere bakmaz bile… Bu saatte, ılıklığında yatağın, Uykudadır hâlâ çocuklar. Bu saatte bir kadın Yalnız olmasa sevişecek bir kadın Uyuyordur yatağında. Uzaktaki kadın gibi Çırılçıplak soyunur ağırdan adam ve iner denize. Geceleyin sonra, dağılıp gidince deniz Yıldızlar altındaki koca boşluk dinlenir. Kızıllaşmış evlerde çocukların Başları düşer uykudan, bazısı da ağlar. Beklemekten yorgun adam Yıldızlara kaldırır gözlerini, ama onlar duymazlar ki. Bu saatte bir çocuğu soyup uyutan kadınlar vardır. Bu saatte bir yatakta bir adamla sarılmış kadınlar vardır. Karanlık pencereden boğuk bir soluk giriyor, Denizin tüm üzüncünü bilen adamdan gayri Kimse dinlemiyor onu.