Son Nefesini Sakladı Şafağa

-hala delirmedim öyle bakmayın bana buncadır yazıp okumam ve buncadır alnımda kuruyan zamanım bundandır acı çeken bir yüzü gemisini yürütenlerde değil çıplak gözlerinden okurum- bir devirdi geldi çattı turnaları vurdu geçti bir yanında dağ silsilesi bir yanında kar boran ve çıplak ayaklarda sınandığında yitip gidenlerin umudu öte sokaklarda büyüdü nar ağacı nar ağacı, dikenin midir senin çiçeğin midir bana tatlı görünen bir devirdi geldi çattı hey hey hey gül yanakları kasıldığında toprağın emaneti dönüyordu toprağa ve tanınmazdı yüzleri ve arkasında yığılmış karanlıklara gömüldü kaldı gözyaşları bir devirdi geldi geçti akşam sofrasında içildiğinde yola vuranların sancısı ve ağıtlarda yükseldiğinde düşmana inat bir direnişçi darağacında gülüyordu ölüme bir devirdi geldi vurdu eteğinde kaldı çocuğunun elleri ve minnacık gözlerinde gizlenmiş yüreği direnenlere seslendi bir devirdi geldi geçti hey hey hey arkasında uçuşan ahlarla ve yola vuran çocuklar itilmiş sofralarda boynu bükük büyüdü el kapısıdır el yurdu unut dediğinde kendini ve bir kara bulut üstünde gösterirken gücünü bir devirdi geldi çattı hey hey hey tanınmadı kuruyan gözyaşları omuzlarda taşındığında karşısında duranlar ve üstüne düşerken celladının kokusu bir kelebek inatla son nefesini sakladı içinde çıkarmak için şafağa nar ağacı nar ağacı, dikenin midir senin çiçeğin midir bana tatlı gelen öyle bakmayın bana hala aklım başımda ve hala zalime karşı çırpınan bir yürek ve ellerimde hala büyüyen bir gelecek umutla bakıyor duman tüten dağlara ve umutla tutuyor kardeşinin elini toprağından sürülse de ırağa ... (adsız fırtınalar doğuyor)