Kafamdaki Koca Zımbırtı

Sevgili gülüşler parkında bir sabah daha Ağaçlar, kuşlar, bir de bendenizi ürküten sorgucu bakışlar Yürürüm düşünmeksizin, Yollardaki karıncaların bitmeyen endişesini Yaklaşmakta olan kışın hırçın soğuklarını Gülen insanların ağlatan kalp kırıklarını Ve biraz da seni, seni... Düşünmeden yürümek, belki düşünmekten daha zor Kafamın içindeki zımbırtı bir dursa Bir kurtulabilsem bencil şüphelerinden... Sen ve işleyişinin her saat başında sen Gramofon antikasının maziyi anışı gibi Kolumdaki tik-takların susmak bilmeyişi gibi... En güzel nasıl anlatabilirim ki seni? Şu parktaki alaca pınarlarımı taşıncaya dek dolduran Ve yavaştan bana akan Seni, her teselliyi bir kenara atıp seni unutma gerçeğini Ele avuca gelmeyen bir acıyla nasıl anlatabilirim? Bir sussa şu beni ağır kılan zımbırtı Kendimi avutur, yine unuturdum seni İşte o zaman hissedemeyebilirdim belki seni Adını kuşlara verip ağlamayabilirdim Ağaçlar tek yadigarın olurdu Şu kafamdaki koca zımbırtı sussaydı eğer... Dün için kötüsün, bugünse çok daha kötü Yürürüm aldırmaksızın; Bir sana, bir kez daha sana... Hiç aldırmadan yürümek, belki ölmekten daha zor Unutmak, unutabilmek Bir an için haykırıp, nefesleri silebilmek Senin için söyle daha ne istersin benden? Ziyana terk edilmiş bir bedenden, ne isteyebilirsin? Kötüyüm, evet bugün çok daha kötüyüm Biten her şeyi anladım da anlatamadım gözlerime Çocuk muyum ben, küçücük mü oldum şimdi? Ağladım işte, yine durduramıyorum beni, kendimi... Artık gelsen diyorum, gitmeme ne kaldı şu gece kokulu sabahta! Hep benden duymak isterdin sevgimi, sevgini Gözlerimin önünden bir kaçıramadım seni Ne kendimi avuttum, ne de unuttum seni...