شمارهٔ ۹۴

مارا به وصلت تا به کی امروز و فردا بگذرد هر شب ز هجرت ناله ام از چرخ اعلا بگذرد از مهر تو در سینه ام کردم نهان گنجینه ها باشد که روزی ترک من آن جا به یغما بگذرد کوه و بیابان لاله گون از اشک گلگون کرده ام تا ترک شهر آشوب من بهر تماشا بگذرد از حسرت لعل لبت خون شد دلم آخر ببین گفتم به دل من بارها کز این تمنا بگذرد زانوزنان سرو چمن رخ بر زمین ساید سمن هر که به سیر گلستان آن سرو بالا بگذرد ترسم که در روز جزا بینم تو را ای بی وفا ای وای بر احوال من کآنجا چو اینجا بگذرد مگذر تو از فرزانگی خاقان به عهد آن پری خاکش همه مجنون شود راهی که لیلا بگذرد