شمارهٔ ۲۹۷

گستاخ گشته ایم غرور جمال کو پیچیده ایم سر ز وفا گوشمال کو تا کی فریب حلم خدا را خدا نه ای آن خوی خشمگین و ادای ملال کو برگشته ام ز مهر و نمی گیریم به قهر دارم دو صد جواب ولی یک سؤال کو یا می گسست صحبت و یا می فزود ربط لیکن مرا ملال و ترا انفعال کو خواهی که برفروزی و سوزی درنگ چیست خواهم که تیز سوی تو بینم مجال کو گر گفته ایم کشتن و بستن به ما مخند ما را تدارکی به سزا در خیال کو داغم ز رشک شوکت صنعان ولی چه سود آن دستگاه طاعت هفتاد سال کو من بوسه جوی و تو به سخن داریم نگاه لب تشنه با گهر چه شکیبد زلال کو دل فتنه جوی و فرصت تکمیل عشق نیست هنگامه سازی هوس زود بال کو لب تا جگر ز تشنگیم سوخت در تموز صاف شراب غوره و جام سفال کو در باده طهور غم محتسب کجا در عیش خلد آفت بیم زوال کو غالب به شعر کم ز ظهوری نیم ولی عادل شه سخن رس دریا نوال کو