Serseri Kahır

Sustum, suskunluğum kelepçe oldu, Pranga oldu düşüncelerime. Kendime sorduğum her soru senin için -Nedense benim sorduğum kendi kendime- Boğazımda yumruk oluyor artık, Yutkunuyor yutamıyor ve susuyorum Suskunluğum içime kahır akıtıyor öldüresiye. Yaşadığımı sandığım ivediliğine karanlıkların ve aydınlıkların Kara karanlık suratlarına yılışık aydınlık suretlerine kahrediyorum. Sevgiyi bu denli tahrif etmeseydin, Bu denli tarif edilmemiş olsaydı sevgi Av köpeği sadakatine bürünmek acıtmayacaktı canımı Ve kahretmeyecektim sadakate, Ama kahrediyorum kahır ede-biliyorum… Biliyorum kahır… Ama artık kırıldı sadakatimin üzerime çöreklenmiş zincirleri, Bağlanmamacasına kopardım tüm halkaları Zincir olmaya öykünen… Sokaklara boyadım kendimi Kuşlara özgü ürkek özgürlük hissiyle Boğulmayı düşünmeyerek boyanmaya yalnızlıkla Attım kendimi yalnızlığın en ücra bir o kadar ışıltılı dehlizlerine… Ama sevdim yalnızlığı sen gibi Çok sevdim sevmenin yeni tarifi gibi Boğulan yalnızlık oldu tenimin renginde belki de ondan sevdim. Tüm başıboşları başı boşlukları boşluktakileri topladım Kafamın sol yanında asılı duran ağrıların üzerine… Islak kaldırım taşlarına ıssız, sessiz geceleri oturttum, Dizimde senden kalan anlamların anlattığı masalları dinlemeyi öğrettim onlara, Yalnızlığı öğrettim, kahretmeyi ve senin anlam dolu anlamsızlığını, Bir de piç düşüncelerimle karanlığın nasıl ışıkla kundaklandığını öğrettim, Seni sevmemeyi öğretir gibi… Ne çabuk değişiyor içimde kıyasıya riyakara dönüşen ruhum; Karşılık istemedim, bedel ödemedim bedel istemediğim için, Şimdi saçlarımda yalnızlığın eli dolaşıyor senden hatıra kalan Sensizlikten hatıra… İstediğim de buydu aslında, Yalnızlık kaderim olsun, kederim olmasın alın yazımda Sokakları ağır ağrılı başımı sürükleyerek geçerken Sırtıma saplanan yaftada tüm hayatımın bakiyesi var -Yalnız –Sahipsiz –Serseri… Üstelik ölümlü… Kahır işte bu yüzden kahır… Kahretsin….