Hüzün Vagonu

İster son vagon olsun, ister ilk… Trendesin. Mühim olan hangi vagonda olduğun değil, hangi istasyonda indirileceğin. Adapazarı son durak. Daha Mithatpaşa var önce. Vagon Fabrikası'nın yanından geçiyorsun. Orada vagonlar yapılıyor, insanlar biniyor sonra o vagonlara, bir yerlere gidiyorlar. Sen de gidiyorsun işte… Sonra Arifiye. Biraz sonra Sapanca. Gölü görüyorsun uzaktan. Bir an bakıyorsun. Sonra geçip gidiyor. Bugün senin gözün pek dışarıda değil zaten. Senin hangi vagonda olduğunu biliyorum. Hüzün vagonundasın bugün. Cam kenarında oturmuşsun, susuyorsun. Yanından evler geçiyor, ağaçlar, yollar… Senin aklından başka şeyler geçiyor. Mithatpaşa kalıyor geride, Arifiye de… Sapanca'nın gölü bir süre sonra görünmüyor. Tren yoluna devam ediyor. Sen hâlâ aynı şeyi düşünüyorsun. Adapazarı'na varacaksın birazdan. Son durak. Belki herkes inecek, sen biraz daha oturacaksın. Belki de kalkıp ineceksin, ama yüzündeki o hâl seninle gelecek. Bugün sen hüzün vagonundasın. Yarın hangi vagona binersin onu bilmiyorum. Ben sadece bugün biraz üzgün olduğunu biliyorum. Adapazarı son durak.