Fon Dediler Ya

Fon dediler, fon diye diye garibin üç kuruşuna göz diktiler. İşçi biriktirdi, emekçi biriktirdi, emekli dişinden tırnağından artırdı. Kimi çocuğunun harçlığından kıstı, kimi pazardan bir kilo eksik aldı, kimi aylardır "yarın alırım" dediği şeyi alamadı. Üç kuruş, beş kuruş demediler... Garibanın parası deyip küçümsediler. Sonra ne oldu? Para gitti... Fon gitti... Emek gitti... Gidenin arkasından birileri baktı, birileri sustu, birileri de "ne yapalım" deyip geçiştirdi. Ama geçiştiremedikleri bir şey var: O para sizin paranız değildi. İşçinin alın teriydi, emeklinin yıllarıydı, fukaranın umuduydu. Siyasetçiysen iki kere düşüneceksin. Çünkü o para senin paran değil. Milletin parasıdır, milletin alın teridir. Kimsenin cebine emanet diye verilen para kişisel malı değildir. Gariban üç kuruş biriktirirken sen o paraya rahatça bakamayacaksın. Çünkü o üç kuruşun içinde bir annenin pazarı, bir babanın alın teri, bir çocuğun harçlığı vardır. Bugün okul kapısında çocuğuna harçlık veremeyen baba var. "Baba, param yok" demeye utanan çocuk var. Evde hesabı kitabı kuruş kuruş yapan anne var. Siz hâlâ fon diyorsanız, milletin cebine bakıyorsanız, şunu da unutmayın: Garibanın parasında garibanın ahı vardır. O ah ne koltuk dinler, ne makam... Bir gün gelir, hesabını sorar. Milletin ekmeğine uzanan el, gün gelir kendi ekmeğini arar.