Yaz Yaz Gazeteci Yaz
H
0
Altın Yaprak
Korkarsan
soru soramazsın.
Korkarsan
itiraz edemezsin.
Birileri konuşur,
sen susarsın.
Birileri örter,
sen görmezden gelirsin.
Sonra adına
gazetecilik dersin.
Yok öyle...
Gazetecilik
masa başında oturup
haber beklemek değil.
Biraz cesaret,
biraz inat...
Bir de
"bana ne" dememek.
Dik durmaktır gazeteci.
Gerekirse
tek başına kalmaktır.
Herkes susarken
"Ne oluyor?"
diye sormaktır.
Kimin makamı varmış,
kimin gücü varmış,
kimin sözü geçiyormuş...
Bunlara bakıp
kalem eğilmez.
Eğilirse
gazetecilik de
orada biter.
Gazeteci
halkın gözüdür.
Kulağıdır.
Sesidir.
Sokakta duyduğu
bir sözü unutmaz.
Bir insanın
içine attığını da
duymaya çalışır.
Sonra yazar.
Bazen bir haber değildir
yazdığın.
Birinin hakkıdır.
Birinin ekmeğidir.
Birinin
söyleyemediğidir.
Onun için
yaz yaz gazeteci, yaz.
Korkuyorsan
korkunu da yaz.
Baskı varsa
baskıyı yaz.
Kapılar kapanıyorsa
onu da yaz.
Ama susma.
Çünkü sustuğun yerde
bir başkası konuşmazsa
geriye hiçbir şey kalmaz.
Yaz yaz gazeteci yaz...
Yaz efendi, yaz.
Kimse alkışlamasa da yaz.
Kimse yanında durmasa da...
Sen yine yaz.
Makamına bakmadan yaz.
Gücüne bakmadan yaz.
Kimden çekiniyorsan
onu kendine sor.
Sonra
kalemi eline al.
Çünkü gazetecinin
bazen yanında
sadece kalemi vardır.
O da susarsa...
gerçek,
kimsesiz kalır.
Yaz.
Ne biliyorsan yaz.
Ne gördüysen yaz.
Ve yarın
"Ben bunu neden yazmadım?"
deme.
Yaz gazeteci.
Korkma.
Susma.
Yaz.
Sakarya ·
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş