Yeniden Başlamak

Dünyanın en güzel sözüdür derler, yeniden başlamak... Ama insan bir sabah kalkıp da Bundan sonra her şey başka diyemiyor öyle. Geçmiş dediğin kapıyı kapatınca gitmiyor. Bir köşede oturup sessizce bekliyor bazen. Bir şarkıda çıkıyor karşıma, eski bir fotoğrafta, unutuldu sandığın bir insanın adında... Yine de her şeyi yanında taşımak zorunda değilsin. Bazı pişmanlıkları olduğu yerde bırakmalı insan. Bazı soruların cevabını hiç bulamayacağını bilmeli. Olmuş işte... Geriye dönüp aynı günü kaç kere yaşayabiliriz? Ben artık daha az şey düşünmek istiyorum. Kimin geldiğini, kimin gittiğini, kim neden sustu kim neden unuttu... Hepsine yetişemiyor insan. Bir gün bakıyorsun, ömründen bir parça daha gitmiş. Oysa hayat bazen çok küçük şeylerde saklı kalıyor. Sabah içtiğin çayın buğusunda, kapının önünden geçen bir çocuğun sesinde, akşamüstü gökyüzünün durup dururken değişen renginde... Bir dostun “Nasıl oldun?” diye sormasında mesela. İnsan bunları geç fark ediyor. Meğer yaşamak, her şeyi yoluna koymak değilmiş. Eksiklerinle de oturabilmekmiş hayatın karşısına. Bir yaran varsa saklamadan, bir korkun varsa inkâr etmeden... Ama yine de yarına bir sandalye çekmekmiş. Ben bugün dünü affetmeye çalışıyorum. Kendimi de... Yanlış yaptığım yerde kendime kızmayı bırakıp biraz olsun insan olduğumu hatırlıyorum. Çünkü ne kadar kaçarsak kaçalım hepimiz biraz yarım, biraz yorgun, biraz da geç kalmışız. Fakat sabah oluyor. Perde aralığından ince bir ışık düşüyor odaya. Ve insan, hiç kimseye söylemeden içinden geçiriyor: Daha bitmedi. Belki bundan sonra daha az kırılırım, daha çok gülerim. Belki bazı şeyleri olduğu gibi bırakmayı öğrenirim. Belki de ilk defa kendime bu kadar geç kalmam. Sonra kalkarım. Pencereyi açarım. Derin bir nefes... Ve hayatın karşısında öyle büyük sözler etmeden bir adım atarım. Çünkü yeniden başlamak her şeyi unutmak değil; dünle vedalaşıp bugüne yer açmaktır. Bazen bir ömürlük karar değil, yalnızca bir sabah verilen küçücük bir sözdür kendine: Bugün, hayatı kaçırmayacağım.