Kimin Yüreğinde Yer Yok Ki Aşka

'' yoruldu yüreğimin telleri ezberleri bozmaktan' Hasreti isa göğüslerine uzanan yel değirmenleri rüzgarı alır arkasına döndürür seni durmadan tırnaklarını sırtına geçirdiğin adama gözlerin dalgalanır şimdi kumsallarda ellerin uzun uzadıya bir dünya kimin yüreğinde yer yoktur ki aşka günü sordum gecenin yüzüyle ağlayan bir çocuğa benim aşkla aramda uzun bir yol var benim aklım akşam eve götüreceğim bir sıcak somunda açlıktan dilini kemiren kardeşlerim bekliyor beni kapıda sen dört gözle diyeceksin ya bir anada kaç gözyaşı birikirse onları da ekle usta koca kent üstümden geçti günlerce bu yüzden boyum kısa sesim kısıktır ayakkabılarım delik yüreğim hep ıslaktır her sabah gittiğim yoldan geri döneyim diye bütün levhaları biliyorum ezbere şımarık bir çocuk olamadım anamın koynunda hiç bir böreğe dişlerimi geçiremedim sıcağı sıcağına işim gücüm erken uyumak erken uyanmaktı sabahı yoldaş olarak almaktı yanıma bir acı soğanı dörde bölerdik anam ağladığında hep soğana yüklerdi suçu 'hayat gibi acıymış meret' diyordu hiç bir çileği ellerimi batıra batıra yiyemedim muz kabuklarında kalırdı gözüm en çok da manavların önünden geçerken kızarırdı yüzüm anamın gözleri deniz düşleri kara babam öldüğünden bu yana bir anada kaç gözyaşı birikir usta haydi git işine benimle beyaz sayfanı kirletme sen yazmasına yaz da bizim yüzümüz ne zaman gülecek bana onu söyle oysa sevgilime aşk şiiri yazacaktım adını da soramadım haylazın nerede oturur nerede yaşardı ağzını bir açtı, bir daha kapatmadı bacak kadar çocuk gölgemle barışık yaşamayı öğretmişti bana onun bari gidecek yeri vardı ya ben nereye giderim bundan sonra şimdi hangi ananın bağrını açsan bir çocuğun hasretiyle yanmaz ki bütün anlatımların ötesinde bir çığlık düşer geceye dur abi sen de g/itme yağmurlara rehin veririm bedenimdeki suyu dilin tutkusu aşk yüreğimi koydum avuçlarına aşkın anlamı sendin yüzüme şekiller çizen parmak uçlarında üşüdüm ben yıllarca