Kurşunlar Kovalardı Kanatlarını

----------------------uzak bir deniz kıyısına sen yağmur ben damlayım de gir içime sende kalayım kur/şunlar k/ovalardı kan/atlarını de ben sensiz nasıl yaşayayım geceydi ve soğuk acıların cümlesine küfrediyordu adam bak dedi kadına gözlerimin içindeki kuyuya boğulmadan bak neredeyse kahrından çatlayacaktı hayat gül kurusu dağların tarçın kokusu sevmek yangına dönmekti bir akşam vakti şimdi sen misin yoldaki bir taşa tekme atan sancılı bulutların yaralarını saran sen misin seksek oynayan kızın gözlerinde kaybolan yuvasız bir kuşa dönerdin akşam olunca sen sensizliği çekerdim içime şarap diye ben kurşunlar kovalardı kanatlarını çıplaklığını başına kalkardı tanrılar hangi günü sevmeden başlardık ki işe ekmek kavgasından hep elleri boş dönerdi çocuklar anlattıkça yalnız kalıyor ağrılarım sustukça ustura kesiyor dilimi yıkılır bir gün direkleri evlerin yıldızlara baktıkça ölüm korkusu sarar geceyi hangi utanca döllenir tohum sigaranın ucunda biriktikçe külün bu sensiz kaçıncı aşka yolculuğum bir gün seni kollarıma takıp geçemeyeceğim yalınayak sevda köprüsünden bir gün seninle sandala binip balık tutamayacak sırt üstü yatıp gökyüzünü seyredemeyeceğim bir sabah güneşiyle birlikte saçlarını yıkayamayacağım biliyorum ki her şeyim yarım kalacak yana yana yenlerimi arayacağım yine sensizliğe ana avrat sövüp sayacağım bütün şeytanları taşlayacak aşkın mabetlerini yıkacağım eğer utanmasam gelip koynunda çocuklar gibi ağlayacağım 01 42 yirmi iki ocak iki bin on