شمارهٔ ۱۷
ج جهان ملک خاتون
0
Altın Yaprak
هر گه که گلی تازه به صبحم بنمود
کز دیدن آن فتوح روحم بفزود
زان گل بویی هنوز بر من نوزید
کش باد فنا ز پیش چشمم بربود
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş