شمارهٔ ۱۷

تا بوی روح پرور او در مشام ماست انفاس نافه ختنی در کلام ماست هر مستیی که در دو جهان می شود پدید چون نیک بنگری ز هوای مدام ماست ما را چه احتیاج به خم خانه یا به جام که افلاک باده خانه و خورشید جام ماست تا گشته ایم حلقه به گوش وفای عشق همواره گوش هوش و خرد بر پیام ماست زآن گه که کوس عشق زدیم از فراز عشق آمد ندا که عالم و آدم به کام ماست کیوان که شاه مسند ایوان عزت است محتاج آستانه عالی مقام ماست دایم خطیب میزنه پایه فلک با ساکنان قدس در اثبات نام ماست مقبل کسی بود که بیابد قبول ما که اقبال یار اوست که از جان غلام ماست ما را به آب و نان لییمان چه حاجت است کاین هفت خوان چرخ سراسر طعام ماست بی گوهران چگونه زبان آوری کنند با تیغ آب دار که اندر نیام ماست تا گشته ایم خاک ره عشق چون امیر شاه جهان گدای در احتشام ماست