شمارهٔ ۳۱

مرا دلی ست که با عشق بر نمی آید ز قید مهر و محبت به در نمی آید به هر طریق که با او ز عقل می گویم در او نصیحت من کارگر نمی آید دلا ز خویش سفر کن که راه کعبه وصل به آرزو و تصور به سر نمی آید تو رنج بر که در این بوستان ز باد هوا به هیچ رو گل دولت به بر نمی آید جهان گرفتن و آسودگی ز هم دور است عزیز من به هوس کار بر نمی آید به ملک دنیی و عقبی نمی شوم قانع که غیر دوست مرا در نظر نمی آید ز دست عشق تو یک دم نمی رود که مرا هزار تیر جفا بر جگر نمی آید بسا قوافل رحمت که وقت صبح گذشت دریغ بخت که از خواب در نمی آید هزار دور به پایان رسد هنوز جنید ز شوق مستی خود باخبر نمی آید