شمارهٔ ۵

منم به جان و دل از حضرت اله خجل به خود فروشده از کثرت گناه خجل منم چو بنده عاصی فتاده سر در پیش به پای داشته در پیش بارگاه خجل ز شرم حال غلام گریزه پا چه بود که آورند ورا پیش تخت شاه خجل گرفتم آن که رسولم به خویشتن خواند هنوز باشم از آن روی هم چو ماه خجل و گر گناه مرا لطف او نخواهد عذر به جان و دل شوم از روی عذرخواه خجل چه شرمسار بود بنده در جهان معرض که پیش خصم شود در رخ گواه خجل به نزد یوسف مصری برادران چه کند ز کردهای بد خویش و نزل راه خجل مرا ز خرمن طاعت چو نیست قدر جویی ز غبن غصه شوم با رخ چو کاه خجل امیدوار به لطف توام خداوندا اگر چه هستم از این چهره گناه خجل که روز محشر اندر میان دشمن و دوست جنید را نکنی در حساب گاه خجل