شمارهٔ ۵۹

بر خاک آستانش دارم سر گدایی درویش بین که دارد سودای پادشاهی زاین در کجا رود دل که آنجا بود فتوحش ار معنوی و صوری از کسبی و عطایی گر نقش هر دو عالم جان در تصور آرد چون صورتت نبیند نقشی به دل ربایی عمرم همی فزایی چون چهره می فزایی مردم ز آشنایی با بند روشنایی ای نور دیده تا کی بیگانگی نمایی کارم همی گشاید چون طره می گشایی دوری مجو که دوران بی کوشش من و تو خود در میان یاران می افکند جدایی بعد از وصال جانان صعب است درد هجران ای کاش خود نبودی در اول آشنایی گر رخت ما ز مسجد با می فروش بردند در ضمن این حوالت سری بود خدایی حال جنید روزی بر خلق فاش گردد پوشیده چند ماند رندی و پارسایی