شمارهٔ ۶۹۷

با چمن دوش به شوخی چه اداها می کرد غنچه را باد سحر بند قبا وامی کرد شوخی دختر رز دیده معنی بینم در پس پرده رنگ تو تماشا می کرد همچو بوی گلم از ضعف ز جا برمی داشت گر نسیمی ز چمن روی به صحرا می کرد پیش از آن دم که شود مصرع قدش موزون کسب معنی دلم از عالم بالا می کرد طعن من بر لب شیرین تو بیکار نبود اینقدر هست که راه سخنی وامی کرد دل به مستی ز لبش کام خود امشب بگرفت مطلبی شوخ تر ای کاش تمنا می کرد پیش از آن دم که فروچیده شود این دکان دل سودازده با زلف تو سودا می کرد شبنمی را که کف مهر ز گلشن پیچید تکمه پیرهن غنچه گل وامی کرد کافرم هرگز اگر موج به دریا کرده است آنچه دور از تو تپش با دل جویا می کرد