شمارهٔ ۹۹۴
ج جویای تبریزی
0
Altın Yaprak
به خود بست آنکه ز آب و تاب خود چون گوهر غلتان
بود سرگشته گرداب خود چون گوهر غلتان
ز بس از ترک خواهش آبرو گردآوری کردم
رسانده دام ام را آب خود چون گوهر غلتان
مگر مثل تویی باشد که پهلوی تو نشیند
تو خواهی هم نشین باب خود چون گوهر غلتان
شکوه آب و تاب حسن با خلوت نمی سازد
ترا برده ز جا سیلاب خود چون گوهر غلتان
به بیداری نشاید چشم تمکین داشت از وضعش
که سازد صرف شوخی خواب خود چون گوهر غلتان
گرفتارم به پیش حسن معنی های خود جویا
بود دایم بی تاب خود چون گوهر غلتان
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş