Adı Yok

aramızdaki şiirin adı yok belki çünküsüz bir akşamdan yoksunduk çok çok bakışlarımıza uymayan gölgelerde birleşti çizgilerimiz... rüyasız sokak kuşlarının sabah telaşlarına birlikte uyanacağız ayrı ayrı anlamlarda buruk yalnızlığın gövdesine sokuldukça kış yağmuruna ürkek güzelliğine bakmaya yetmeyince gözlerim bakışlarıma acıyorum sadece gözyaşlarıma olsun gelir misin demiyorum demeyeceğim... yorumsuz saçlarını izledim aynı anda o andan daha çok seninle hiçbir anımızın adı yok seslerimiz yüreklerimize mahçup birbirimize hayat kadar uzağız... uzaklıkla hayat arasında yeni bir alfabe kadar güzelken nefes alışın taze gül dalı kadar ince tebessümünle noktalıyorum umutsuzluğu seni imlasız seviyorum... geceye bile sustum yıldızlar yorgun üstelik kaldırımlar yollara üşengeç aramızdaki korkunun adı yok... adsız kalan yanlarımıza sarılıp ikimizin yerine üşümek istiyorum belki ömrüm gibi yarım bir uykuya dalıp tamamlarım kalan sensizliğimi sana anlatamadığımı kendimdeki sana anlatınca kızma bana seni kendimden çok seviyorum...