Birleştik Yalnızlıkta

uçurumlarımız arttı aramızdaki karanlığı seslerimizle örtmüştük... kayırılan bir rahatlıktı yaman çöküşü yalanın geceye gece bizim için hayatın gözlerimizin birbirleriyle tesadüfî çakışmalarına koyduğu yasaktı... yaşamaktan bıkkın bir hali vardı ilk kez kirpiklerimizdeki bahar çocuğu ağacın sevmekten usanmamıştık birbirimize olan uzaklığımızda zaten hep böyleydik bizden çok ağaca ağlamıştım... gözyaşlarım sarı yapraklıydı aylardan mayıs mıydı şimdi tam anımsayamadım ama hava yarı berrak sular ılıktı yüzlerde acı bir kandırılmışlık dalga dalga bir güleçlik bense aynıydım yeni mevsimin gelişine mutlu değil ama eski mevsimin gidişine hüzünlü... yürek kuzgunu aldatmalarla geçti zamanlar tuttuk bir de yaşamaya korktuğumuz adsız aşkları yedeğimize almaya kalktık saman alevini aratırcasına özendik kuşların göğü çocukça paylaşmasına biz aslında hiç biz olamadık bir başkası da hiç bir başkası olamadı ve hepimiz birleştik yalnızlıkta...