Külün Ömrü

griye kaldı işimiz göçmüş gülüşler ardında gözlerimiz ölümü de kabullendik oysa o zaman bu acı hala neden neden bu bir sonrakine telaşlı merak bu mutsuzluk umut dedikleri budur belki... özleyeceğini bile bile daha az birlikte olursun ya da ne kadar birlikte olursan ol özlersin hayat hep başka şeylerle çeler aklını tutar adına bir de yaşamak dersin bu asıl boşluğun... zaman da küllenir yaşadım sandığın unuttuklarındır o anılaşan ise aynı toprakta ayrı bittiğin ha bir durak erken ha bir durak geç sevgisiz kıt kanaat geçip gittiğimiz zaman da küllenir ateşinde ömrün ömrün külü yok külün ömrü... pazar kaldırımları boştu gölgesiz akşamda ellerim üşümek ötesiydi ölü yüzlerdi evlere hapis lacivert bir korkuyla benimse yalnızlığım herkese yetecek kadar diriydi pazarın suçu pazar olmaktı insanın insan...