Pembe Gözyaşlarımın Çocuk Ruhu

her güne yeniden anlatırım sabahsızlık yoksul uğultusudur sensizliğin yeni bir söylemim yok tüm ifadesizliğimdir aşkı zamanla ciltlemek hiçbir şeyde senden başka ayrıntım yok kıran girer hayata gözlerinsizliğim sensiz şu yağmurdur son kurşununu kendisine saklayan nedensizliğimin orman yangınlarında orta yerde kalacak biliyorum pembe gözyaşlarımın çocuk ruhu ateşle oynayan yaz akşamlarında ömür kendi kaderine oynayacak son kozunu o an aşk kışlaşmış gri ömrüm biterken göz önüne alamayacak sensizliği sensiz hiçbir düşüm olmadığını anlayacaksın son kozum o an kırlaşmış saçlarım aşk gri gözlerim açık gördüğüm her rüyada kapalı gözlerim senden başka her şeye karanlığım ülkesiz kuş konmaz kervan geçmez güneşimden iki akşam arası imkansızlık kabusudur sensizlik pembe ve gözü yaşlı kanamalara gebe yaz kaçkını ağaçlar ve yollar deniz akşamlarıyla örtüyorum yaralarımın üstünü sabaha yorgun umutlarla girmemek için... düşkünleşmeliyim kirpiklerinin uzanacağı toprağa seviyorum toprağını gülüşlerinin senin için sana bittiğim yerlerde gül bana gül beni...