Şarkısızlığa İsyan

şarkısızlığa isyan uykumsun tatlı mı tatlı yalnızlık öyküm yağmurlu mu yağmurlu bir sonbahar sabahının öğlene bir an evvel ulaşmak isteği... korkularıma dışarıyı yasaklayan şarkısızlığa isyan ufkum seyreylerim sokak sokak bestelenişini hayallerimde üstümü örter dünyaya doğuş amacın... aşk dolu yıllarımı sensiz geçirdim eyvah ki yaşadığımı zannederek yağmur gözyaşlarımı gizlemiyor bugün çünkü aklımda sen varsın havayı soluyuşumda çıkıp gelişin kar gibi yağışın sokaklarıma caddelerde senin kalabalığın sırtları terli çocuklar seviyorum sana koştuğumu anımsıyorum kafamı nereye çevirsem gidişin... ilk akşam kuşları dönüyor başımda yokluğunu unutmadığımı anımsıyorum gömülüyorum sararmış yapraklar gibi seni sevdiğim için mecbur olduğum kendi güzüme... birleşseydi göz kırpışlarımızın aşka ahengi hiçbir kent çocukluğuna dönememeye ağlamazdı içinde oluştuğumuz bu yoksul uçurum ölmeyi istemenin masumluğunu öne sürerek serin bir rüzgarla almazdı ömrümüzü gece şarkılarının sararmış yoksulluğunda...