Düğüm..

İnsan yenilmeye görsün ayrılığa geceye hüzün açar mum çiçeğim oracıkta kalır akkor yaşanmışlığı dahası olmayan basılan yer kadar çıplak kanat kıran uzak bir şehirde çöktü mü gurup vakti çekilir kumsallarından dalgaların izi saklı yakın birikir o dakikaya beheri acı resme malzeme sızı haritası birer andaç silinir ince yerlerinden güneş beni c/an çekişir çarmıhında şarkısızlığın ortamın sarpa saran çıkmazında gözlerine hüzün demirler yana yakıla zor gelir yaşamak tutar nefesini karanfil soyundan gelen dokunur içine eski plakta dönen makam-ı saba ve o noktada süzülür tam burasından avuçlarına gözelerinde gittikçe üreyen aşk az ihtimal bekleme çölünde ölmez sağ kalırsa eğer yazar devrik sabahların güncesine sesinden cemre düşüren sevgiliye şarkıdaki gibi hatta birkaç dilde haykırır sevdiğini tel diken mesafelerin ardında sevdalı kalbini unutmuş olsa da vuslat hasrete yenilmeye görsün insan yanar tutuşur mum çiçeğim lodos kuşlarıyla birlikte gelir yalnızlıklar nişan alınmış göğsünden ağır yaralı gölgesinin üstüne düşen sözleri bozgun gri ayrılık ağlar kalkar son düşünün gemisi gümrah gümrah yıkılmışlık yüklü sonsuz özlemek bırakır ardında koynunda ısındığı sevgiliye ve fakat yüreciğinde o saprofit ölüm başlar bilir sahildeki yaşlı balıkçı ya da boş umutla kıyıya çekilmiş yosun kokulu sandal vakitsiz boranda yarım kalır hayatlar ve bilinir ki *sevdaya dahil olsa da aşka uçan martının kanını emer ayrılık yeni bir damar buluncaya kadar . . . ( Hare / İstanbul ) *ayrılık sevdaya dahildir* Attila İLHAN