Son Bahçe

soluk almaya vaktim olmazdı göğün güzelliği izin vermezdi kendime alıcı gözle bakmama insan bir bakışla da olsa tutunmalı soğuk akşamüstü yağmurlarının inatçı hır gürüne... buğdayın tadı damağımda çıkardım sokağa bakışlarının sızısıyla adımlarım buruk dönemeçler meraklısı bir sevdaya gömerdi bütün sesler sessizliğimi... oturup adamakıllı suçladım tüm yazları hiçbir yaz düşlerimin olamadı boylu boyunca kasaba huzurlarını hep başka mevsimlerde aradım... hani kapılarımız yanyana olacaktı ya da karşı karşıya hani yalnızlıklara bile uzak yalnızlığıma sadece bana gülümseyecektin yıldız sarhoşluğundan ötede bir gece... uzak ıssızlıklara özenmiyorum artık bugünüm de dünüm gibi anlara sarhoşça bağlı çocuk resimleri gibi renkli ve özgür sevimli seviyorum kış baskınlıklarında da yorgun denizlerini kucaklayarak kulaçlamayı zamanı hadi nolur başlayalım kurmaya bu şuhlaşan son bahçemizi...