Sonu Da Biter

hiç hesapta yokken aniden sararıp solduğunda yapraklar ve yerlere birer ikişer düştüğünde kırk bir yıl önce bir gece vakti çıkıp gelivermişim dünyaya hüznün mevsiminde gelişimle anne babamı sevince boğuvermişim ne etmişim ne yapmışım bunca yıl üzerinde fazla durmaya değmez esasen ölesiye sevmişim bir çok kere sevilmişim de yaşamışım kendimce gülmüşüm ağlamışım bağırmışım bazen kahretmişim ya da konuşmuşum çoğunluk uzun cümlelerle sırası gelince susuvermişimde asıl merak ettiğim olmasaydım hiç olmasaydım eğer evlatlarım ne ederdi bensiz bu yıl yine kavuştuk yağmur ile geldin doğduğum şehre yüreğimin içinde saklı durur anlatamadığım anlatılamaz kapanmaz yaralar yine de gülümser gözlerim inadına inadına yaşamaktayım evlatlarım için kendim için sevenlerim için hoşgeldin yüreğime hoşgeldin on dört ekim 2009/ekim/ist Aysel Yazıcı Marina Amilidze adıyla yazdıklarımdan..