Tek Yalnız

hızlanır mı ölüm gölgeler koşar mı gene peşinden korkularımın deniz kıyısına dalar da geçmişi özlemek unutur mu geleceğini tamam yokluğun... bulutların arasından sıyrılır gibisin bazen sorularla işte bütün kentleri aylakça dolaşmanın teridir seni anmanın acımsı tadı karga tulumba götürülmektir saygısız bir yağmurda kendine mahkumluğa... ve üzülüyorum bütün unutulmuş bakışlar adına çocukluk arabalarında kalan meraklı aldanışlara... uzağı yakına döndürmektir bir şiiri boşluğa bırakmak kesik kesik zamanlarla bütünlenir dram kuşlarla gömülür düşler siyaha ufuk çizgisi ayklar altında kalır o körlükte keş bir özgürlükte ölüme tutsak kalır zaman anlarsın o zaman zamanı belki... çöl çığlığım en yalın yıldız sayışım yalnızlık alışkanlığım ve alışkanlığımın tek yalnızlığı...