Tenimin Ötesinde

koyu mavi buğu bu sahne iki dudağımın arası günbatımı çağırmak deminde değilim kenarları örselenmiş duygularımlayım... kendime uzağım belki zamana kabadayı hafta sonlarından hayır yok tenimin ötesindeki derinliğe... ayaklarım kirli bir başka adam izlediğim en çok da akşamları dip odada yastığı ter içinde saçları yağlı kalın ve kısa sesli ... müzik dinlerken şaka gibi gelen yağmurları özlüyorum sadece evimin penceresinde huzursuz kafes kuşları gibi ... gitsem kara mizah kalsam en soğuk gece bütün aralar bende... nedense hep sensizlik birden güneş patladı patlayacak ve birazdan konuşsun istiyorum ... eski bir çaydanlığın kireçlenmiş dibinde su mutlu etsin yine kauçukları balkonlar yoksul sarı ışıklı dürüst hüzünlerim çok mutlu... şair olmayı öğrenmeye çalışıyorum içimdeki kentlerin yarım aydınlığında uykularımın üzerini örtecek bir mevsim bulmalıyım yoksa erkenden öleceğim...