Üşümek Öksüz

gölgeler mahalleyi teslim alınca pencere kenarlarında gezinir umutlarım evler bir adama benzer odalar bir hayat görür ben hep kabullendiğim çocukluğumla kalırım arkadaşlarım büyürler durmadan ben ölümü kıskanırım kapılara mahçup... mahallenin sabahına akşamın kokusu siner ben umutlu ve derbederim salon vitrinlerinde kalan çocukluk avunmuşluğumla yere alçaktan bakarım... eski evlerdeki babamı özlerim duvarları ince mavi kemerleri sarmaşık özlerim su içişini çay demleyişini cigarasındaki külün tükenişini seni görse bana ne diyeceğini bilmem ama özlerim... mahalle azalır ömür minderli arka balkon ister... şiirim ömrümden uzundur kaldığım yerden sessizlik anlamımı devralır sessizlik son şiirimdir adı ölüm olur ayrılık aşkı yener adı ömür olur olmanın adayıydık biz ölmenin değil gülüşüm eski evlerde eski evler mahallenin sabahında üşür kaldığım yerde üşümek öksüz kalır...